Een voormalig toparts waarschuwt: sportweddenschappen zijn de nieuwe opioïde crisis. Ontdek hoe dopamine het brein van een gokverslaafde kaapt, via de confronterende verhalen van wie het overkwam.
Een waarschuwing van de voormalig Amerikaanse Surgeon General, Jerome Adams, deed recentelijk stof opwaaien. Hij noemt sportweddenschappen 'de nieuwe opioïde crisis'. Adams, die het land door de COVID-19-pandemie leidde, sprak schrijnende woorden: onze jongens worden vroeg blootgesteld en raken verslaafd, en het ruïneert levens.
Het zette me aan het denken. Waarom ontwikkelt de meerderheid van de mensen die gokt geen verslaving, terwijl de verwoestende gevolgen van de ziekte elke dag zichtbaar lijken? Dr. Timothy Fong, klinisch professor psychiatrie, bracht tijdens de pandemie, toen gokken toenam, een belangrijk punt naar voren.
### De Recept voor een Verslaving
"Het is hetzelfde als wat elke andere verslaving veroorzaakt," legt Fong uit. "Het is een combinatie van biologische, psychologische en sociale risicofactoren." Denk aan:
- Een familiegeschiedenis van verslaving.
- Onbehandelde mentale gezondheidsproblemen zoals depressie, angst of ADHD.
- Blootstelling aan veel gokken, met toegang tot geld.
Dat zijn de ingrediënten voor problemen.
### Dopamine: De Onzichtbare Drijfveer
De wetenschap achter gokverslaving wijst dopamine aan als hoofdschuldige. Deze neurotransmitter wordt een tiran wanneer het verslaafde brein niet meer kan omgaan zonder de 'rush' van het wedden.
Chris Swett, een voormalig advocaat, beschrijft het treffend: "Voor mij ging het om de actie. Ik kreeg de dopamine-hit op het moment dat ik de weddenschap plaatste. En daarna, de hele tijd dat ik de voortgang van de wedstrijden volgde, kreeg ik die achtbaan van dopamine. Je gaat van de eerste naar de laatste plaats, zakt weg, en krijgt nóg een hit."
Swett verloor zijn carrière en gaat de federale gevangenis in. Een mede-verslaafde, Mathew Bowyer, heeft moeite met het onderscheid tussen de zoektocht naar die rush en daadwerkelijk winnen. En tegen welke prijs?
Beide mannen kwamen jong in aanraking met gokken. Swett zag het als iets normaals. "Mijn vader gokte, hij was hoofd van de politie. Iedereen die machtig was in de provincie kwam op woensdagavond naar zijn pokerspel." Toen hij zestien werd, kreeg hij een plek aan tafel. "Ik zag het zeker niet als een glijdende schaal of iets gevaarlijks. Het was gewoon iets dat mensen voor hun recreatie doen."
En voor de meeste mensen Ãs dat ook zo. Maar voor Swett ziet de wereld er nu radicaal anders uit.
### De Allesverslindende Dagelijkse Realiteit
Wat begrijpt hij nu dat hij eerder niet kon bevatten? "Het is een krachtige, ontzettend krachtige verslaving. Elke dag snakte ik naar die hit. Ik werd wakker en keek op mijn telefoon naar het volgende aanbod. Letterlijk zat ik elke 10 tot 15 minuten op mijn telefoon, constant controlerend, iets doen wat met blessures of met het gokken te maken had, gewoon om die hit constant te laten komen."
Hij pleit voor meer erkenning en onderzoek. "Het moet hetzelfde worden behandeld als een andere ernstige verslaving." De vergelijking met de opioïde crisis is geen loos alarm. Het onderstreept een urgent probleem dat zich in stilte ontwikkelt, vaak verpakt als onschuldig vermaak. Het is een reminder dat verslaving vele gezichten heeft, en dat begrip bij de chemie in ons eigen brein begint.
