Curaçao Blues: Waarom het Goktoezicht in Nederland Faalt

Emma Bakker · 2026-09-22

### Het begon met een simpele vraag “Na jaren van schijnbare onverschilligheid in Den Haag en het verschuilen achter de autonomie van Curaçao binnen het Koninkrijk, drong Europees Nederland uiteindelijk aan op hervormingen.” Dat citaat van Peter-Paul de Goeij vat precies samen waar het misging. Jarenlang keken we weg. De zorgen over schimmige eigendomsstructuren, trustkantoren die optreden voor vennootschappen waarvan de uiteindelijke belanghebbenden (UBO’s) onvindbaar zijn, en online gokbedrijven die vanuit Curaçao opereren op markten waarvoor ze geen vergunning hebben – het was een open geheim. En ondertussen werden er enorme bedragen verdiend. Vaak over de ruggen van kwetsbare gokkers die niet eens wisten met wie ze te maken hadden. ### De grote belofte: LOK en CGA Na jaren van stilte kwam er dan eindelijk actie. Nederland drong aan op hervormingen. Er kwam nieuwe wetgeving: de Landsverordening op de Kansspelen (LOK). Een nieuwe toezichthouder: de Curaçao Gaming Authority (CGA). Het oude systeem van masterlicenties en sublicenties verdween. Voortaan zouden vergunningen rechtstreeks worden verleend, met transparantie en integriteit voorop. Klonk goed, toch? Nou, dat dachten we. Tot een Duitse journalist en hacker de Curaçaose coulissen ruw opentrok. Dankzij de door haar buitgemaakte documenten konden Follow the Money en internationale partners onderzoeken wat er achter de façade van dat vernieuwde toezicht gebeurt. De stukken hadden betrekking op 646 vergunde gokbedrijven en duizenden goksites. En wat bleek? Medewerkers van de CGA hadden in verschillende dossiers zelf twijfels over de opgegeven UBO’s. Bij ondernemingen achter namen als Stake, 1xBet en Qbet bestonden vragen over wie daadwerkelijk eigenaar was. Toch werden vergunningen al verleend terwijl die informatie nog ontbrak. Kortom: er is bar weinig veranderd. Het toezicht is nog steeds een wassen neus. ### De druppel die de kruik doet barsten “Als Nederland georganiseerde criminaliteit en illegaal gokken serieus wil bestrijden, zal het ook moeten kijken naar wat onder de vlag van het eigen Koninkrijk gebeurt.” Die uitspraak van De Goeij raakt de kern. Nederland kan zich niet langer verschuilen achter het argument dat Curaçao een autonoom land binnen het Koninkrijk is. Artikel 43 van het Statuut bepaalt immers dat ieder land zorg draagt voor onder meer de rechtszekerheid en deugdelijkheid van bestuur. En dat het waarborgen daarvan een aangelegenheid van het Koninkrijk is. Moreel is het nog makkelijker. Als we georganiseerde criminaliteit en illegaal gokken serieus willen bestrijden, moeten we ook kijken naar wat onder onze eigen vlag gebeurt. Neem Qbet. Dat bedrijf kreeg van de Nederlandse Kansspelautoriteit een boete van € 24,8 miljoen wegens illegaal aanbod aan Nederlandse online gokkers. Terwijl de CGA zelf vragen had over de persoon die als UBO van Qbet was opgegeven. Toch had het bedrijf een vergunning. ### Wat moet er gebeuren? Geef de Ksa meer bevoegdheden, laat banken betaalstromen afsnijden, leg illegale aanbieders miljoenenboetes op. Het blijft dweilen met de kraan open zolang binnen hetzelfde Koninkrijk de infrastructuur bestaat waarmee illegale aanbieders opereren. En eerlijk gezegd ben ik ook wel klaar met de staatsrechtelijke dooddoener zodra Curaçao ter sprake komt. Natuurlijk moet het Statuut worden gerespecteerd. Zeker. Maar het mag geen excuus worden om aan je verantwoordelijkheden te ontkomen. Curaçao telt ongeveer 158.000 inwoners. Dat is net wat minder dan de gemeente Amersfoort. We verwachten van die kleine gemeenschap wel dat zij naast een complete landsorganisatie en staatsapparaat ook toezicht houdt op een internationaal opererende gokmarkt. Dat is vragen om problemen. “De LOK lijkt meer op succesvolle windowdressing en een PR-operatie dan op een werkelijke sanering van de Curaçaose online gokmarkt.” ### De kern van het probleem Het echte probleem is niet alleen dat het toezicht faalt. Het is dat we blijven doen alsof er niets aan de hand is. We stellen nieuwe regels op, creëren nieuwe instanties, en vervolgens verandert er niets. Ondertussen gaan de illegale praktijken gewoon door. Als we echt iets willen veranderen, moeten we verder kijken dan de façade. We moeten de onderliggende structuren aanpakken. En dat betekent dat Nederland zijn verantwoordelijkheid moet nemen, ook als het gaat om wat er binnen het Koninkrijk gebeurt. Geen excuses meer. Geen windowdressing. Gewoon doen wat nodig is.