89-jarige geweigerd voor gratis Staatslot: leeftijdsdiscriminatie?

Emma Bakker · 2026-02-16

Afgelopen weekend leek het leven de 89-jarige Wim even toe te lachen. Bij een draairad van de Staatsloterij, gewoon bij de supermarkt in Heerhugowaard, won hij een gratis Staatslot. Maar wat begon als een vrolijk uitje, eindigde in een gevoel van uitsluiting. Want toen Wim zijn geboortedatum invulde - 6 mei 1936 - veranderde de sfeer meteen. Een medewerker moest hem vertellen: "Ach, dat is nou jammer. Ik mag u geen loten aanbieden, omdat u vóór 1945 bent geboren." ### Wat gebeurde er precies? Twee medewerkers van de Staatsloterij stonden daar met dat draairad. Mensen mochten gratis draaien, en op één vakje stonden twee gratis Staatsloten te wachten. Wim draaide, het rad stopte op het juiste vakje, en hij had gewonnen. Totdat zijn leeftijd ter sprake kwam. Hij kon het bijna niet geloven. Te oud voor een gratis Staatslot? Thuisgekomen stuurde hij meteen een mail naar het Ombudsteam. Het voelde voor hem duidelijk als leeftijdsdiscriminatie. Hij maakte zich zorgen: mag ik straks ook de supermarkt niet meer in? Of niet meer met de trein? ### De reactie van de Nederlandse Loterij Toen de krant contact zocht, kwam er deze uitleg: "Staatsloterij gebruikt bij lotenverkoop op straat een leeftijdsgrens van 80 jaar. Dit doen we om mogelijk kwetsbare mensen te beschermen." Ze benadrukten dat ze zorgvuldig omgaan met deze verkoopmethode. Medewerkers zouden netjes moeten uitleggen waarom deelname soms niet kan. En via de klantenservice zouden ze alsnog kunnen helpen. Als goedmaker kreeg Wim later een extra gratis Staatslot aangeboden. Maar voor hem ging het nooit om dat ene lotje. Het ging om het principe. - Hij voelde zich uitgesloten op basis van zijn leeftijd - De regel bleek een interne grens van 80 jaar te zijn - De uitleg over 'bescherming' voelde voor hem als een excuus "Ik weet ze wel te vinden als er een 'vette prijs' op valt," grapte hij tegen de krant. Maar serieus voegde hij eraan toe dat leeftijdsdiscriminatie vaker voorkomt dan mensen denken. Daarom wilde hij er aandacht voor vragen. ### Waarom voelt dit zo wrang? Het lastige aan dit verhaal is dat beide kanten een punt lijken te hebben. Aan de ene kant wil de Staatsloterij kwetsbare ouderen beschermen tegen impulsaankopen. Dat klinkt nobel. Maar aan de andere kant: Wim is een gezonde, heldere 89-jarige die gewoon boodschappen doet. Hij voelt zich niet kwetsbaar. Hij voelt zich volwaardig. En dan horen dat je 'te oud' bent voor iets simpels als een gratis lot... dat doet pijn. Het zet je aan het denken. Waar trekken we de lijn tussen bescherming en betutteling? Wanneer houd zorgzaamheid op en begint uitsluiting? Wim's verhaal is meer dan een incident. Het raakt aan hoe we als samenleving omgaan met ouderen. Zien we ze nog als volwaardige deelnemers? Of behandelen we ze steeds vaker als een aparte groep die 'beschermd' moet worden? Die vragen blijven hangen, lang nadat het draairad is opgeborgen. En misschien is dat precies wat Wim wilde bereiken: dat we erover praten. Dat we nadenken over hoe we met elkaar omgaan, ongeacht het getal op onze identiteitskaart.